Geschiedenis van de telefonie deel 2

Het begin

Meucci kon geen interesse wekken voor zijn telefoon. Bell kon dat ook niet maar Bell kende veel belangrijke mensen en hij kon een paar goede mensen samen brengen om met hem aan zijn nieuwe idee te werken. Hij begon met de productie van een tiental telefoontoestellen maar het was lastig om de telefoons te verkopen.
Niemand zag het enorme potentieel van de telefoon. Mensen vonden de nieuwe uitvinding totaal niet interessant, belachelijk en helemaal niet praktisch. Het idee van praten met een metalen doos was in die tijd natuurlijk heel vreemd, de mensen vonden het onacceptabel. Ook het feit dat er hard moest worden geschreeuwd in de telefoon, door de slechte kwaliteit van de lijn, maakte de telefoon niet veel populairder.

Bell had dus een probleem. Hij had niet veel geld, hij kon geen klanten vinden en ook geen investeerders voor de nodige verbetering van zijn telefoonlijnen. Toch heeft Bell zijn idee voortgezet.

In mei 1877 kwam de eerste koper van een telefoon, Mr. Emesy in Charleston. In augustus 1877 waren er al 771 telefoontoestellen in gebruik en de “Bell Telephone Association” was officieel ontstaan. Bell had 30% van de aandelen en zijn drie partners de overige 70%. Er was geen kapitaal.

De telefoondiensten die Bell Telephone Associations aanbood aan haar klanten waren anders dan wij gewend zijn van een modern telecombedrijf. Het grootste verschil tussen nu en 130 jaar geleden is dat er in 1877 nog geen telefooncentrales waren. De telefoon was toen pas in de startperiode en het concept van telefooncentrales was nog niet bedacht.

Laten wij het voorbeeld nemen van een particulier uit die tijd die een telefoondienst wilde bestellen.
Eerst ging hij naar het kantoor van dhr. Bell (op dat moment kon hij uiteraard nog niet bellen) en plaatste zijn bestelling. Hij gaf zijn naam en adres op en de naam en het adres van de persoon met wie hij wil telefoneren, bijvoorbeeld zijn kantoor een paar straten verder.

Na een paar dagen of weken kwam het installatieteam naar zijn huis. Een telefoontoestel werd geïnstalleerd en er werd een telefoonlijn aangelegd van zijn huis naar het kantoor. Op het kantoor werd een tweede telefoontoestel geïnstalleerd. Voil?, hij kon bellen, hoewel enkel met zijn kantoor.
Stel dat hij nu ook met zijn broer zou willen bellen, dat was ook mogelijk, echter alleen als zijn broer in dezelfde stad zou wonen. Telefoneren naar andere steden was nog niet mogelijk. “Interlokale gesprekken” kwamen pas veel later.

Als onze klant nu een tweede lijn naar zijn broer zou aanvragen dan werd de hele installatieprocedure herhaald. Een nieuw telefoontoestel, het aanleggen van een nieuwe telefoonlijn tussen de twee broers en de installatie van een telefoontoestel bij de broer thuis.
Ondanks de omslachtige installatieprocedures waren er veel mensen die de nieuwe uitvinding, de telefoon, wilden gebruiken. Na verloop van tijd waren er zo veel aansluitingen dat in de centrale delen van sommige steden de hemel haast niet meer zichtbaar was door het grote aantal telefoonlijnen dat boven de straten hing.

Het begin was moeilijk voor de Bell Company. Het grootste probleem was kapitaal; er was geen geld. Het bedrijf kon geen krediet krijgen en er waren geen investeerders. Op een gegeven moment was de situatie kritiek en heeft Bell zijn bedrijf aan Western Union aangeboden voor 100.000 dollar. Western Union weigerde dit aanbod. “Wat kunnen wij doen met dit elektrisch speelgoed?” zei dhr. Orton, de president van Western Union.

Bell zette door. Het lukte hem om zijn bedrijf overeind te houden en meer telefoons te verkopen.

De doorbraak kwam toen een bedrijf, “Gold and Stock”, de telegraafmachine liet vervangen door de telefoon. Dit was een klap die Western Union wakker schudde.

Western Union had op dat moment de monopoliepositie van de telegrafie in de Verenigde Staten in handen. Western Union was bang dat de nieuwe telefoondienst een sterke concurrent zou kunnen worden voor de telegraafdiensten. Dus kocht Western Union de patenten op telefonie van Edison en Gray en begonnen zij ook telefoondiensten aan te bieden.

Er ontstond een hevige competitie tussen Bell en Western Union. Bell klaagde Western Union aan voor het stelen van zijn patent en tegelijkertijd deed Western Union precies het omgekeerde; de Union klaagde Bell aan.
Uiteindelijk kwamen beide partijen tot een compromis: Bell zou geen telegraafdiensten aanbieden en Western Union zou geen telefoondiensten aanbieden. Iedereen was tevreden, in het bijzonder Wester Union. Zij hadden achteraf niet veel interesse in de telefoon. Zij waren alleen bezorgd dat iemand hun monopoliepositie zou breken op het gebied van de telegraafdiensten.

Western Union was een groot en machtig bedrijf, maar zij zagen het potentieel van de telefoon niet. (Net als IBM die lange tijd vooral gericht op hardware was en de voordelen van software over het hoofd zag). Het resultaat was dat Bell door kon gaan met zijn telefoondiensten en dit deed hij in een hoog tempo.

De telefoon werd niet meer een belachelijk instrument gevonden. Het feit dat Western Union ook begon met het aanbieden van telefoondiensten gaf voor veel mensen aan dat het een serieuze opvolger van de telegraaf zou kunnen zijn.

De erkenning van het belang van de telefoon bracht veel nieuwe klanten en ook veel nieuwe zakenlieden die de telefoonrechten voor steden opkochten. In 1881 waren er 20.000 steden met telefoondiensten, een jaar later waren dat 40.000 steden.

8 jaar na de juridische strijd met Western Union was het bedrijf van Bell zo groot geworden dat ze Western Union had opgekocht.

Er ontstond nu een nieuw bedrijf, American Telephone & Telegraph Company, beter bekend als AT&T. AT&T was een echte reus die tientallen jaren lang het monopolie op de telefonie had in de Verenigde Staten. En niet alleen op de telefoondiensten, ook op de telefoontoestellen, de telefoonlijnen en de telefooncentrales.